Musikken var amerikanskinspirert, musikarane norske og nokre av dei som kjent frå Kvinnherad. Først ute var feinschmeckarane i Gram Per Person. Bandnamnet eit ordspel på namnet til den amerikanske countryartisten Gram Parsons. (1946–1973). Han var kjent for å byggja bru mellom country og rock, noko også Gram Per Person er eksponent for. Gunnar Emmerhoff & co utstråla speleglede i smakfulle og gjennomtenkte arrangement. Fire gitaristar var ikkje éin for mykje, og bandet meistra miksen av country og rock svært så bra. Publikum fekk mellom anna låtar som «The valley», «Don’t go» og «Graham Greene» frå debutplata (2007), men òg fleire nye songar. Til våren kan me sjå fram til ny plate frå den sympatiske gjengen.

– Så må vi slippe til Wirkola, fleipa den mest pratsame i bandet, Chris Møller, og introduserte Tuco’s Lounge.

Dermed var det klart for eit etterlengta gjenhøyr med ørkenrockarane sin sørstatsrock av grovt kaliber. Kjetil Tofte drog det i gang med eit fornøyeleg multimediashow som inkluderte alt frå ørken, tequila, kjende fjes og ei Tide-ferje. Ein sterk konkurrent til OL-opninga! Så tømde Bjørn Sturle Hillestd og Tuco’s heile magasinet over eit entusiastisk publikum. Låtar som «Loaded», «There ain’t no God i Tuco’s Lounge» og «Bounty» fekk smila fram hos ein ihuga fanskare som til slutt stod heilt oppi bandet. Og musikarane storkosa seg. Ørkenvandringa i over to år verka slett ikkje å ha lagt noko dempar på spelegleda.