Tidlegare idrettspresident Tom Tvedt (53) fann hytteparadiset sitt på Utåker.

Tvedt og sambuar Kjersti Stenseng (46), partisekretæren til Arbeidarpartiet, nyt sine ledige stunder om somrane ved den idylliske fritidseigedomen på Utåker, like i nærleiken av brygga der postvegen begynner i Kvinnherad.

Frå hytta har paret utsikt over til Skånevik og til austsida av Halsnøy, der Tvedt delvis vaks opp. På baksida kan ein skimta fjella som fører til Ulvanosa.

– Den beste turen her i området er å gå frå hytta ned hit med ein kopp kaffi, setta seg ned og berre sjå utover fjorden. Det er ein liten himmelplass der ingen skulle tru at nokon kunne bu, gliser Tom Tvedt.

– Eksotisk

Då den høgreiste, tidlegare politikaren og idrettspresidenten frå Randaberg skulle kjøpa seg hytte, visste at han at det var i dette området han ville vera. Familien hans stammar nemleg frå Halsnøy, nærmare bestemt Melkevik nær Høylandsbygd.

– Eg har alle mine fantastiske barndomsminne derifrå. Vi tok båt til Etne, buss over fjellet og blei henta i Skånevik. Så var vi på garden i Melkevik i to månadar dei somrane, fortel han.

Tvedt og Stenseng har vore eit par sidan 2015. Året då Tvedt blei idrettspresident og ho øvste leiar for Ap sine store partiorganisasjon. Dei siste åra har Tvedt jobba for Kalberg Utvikling AS, eit selskap på Jæren som har kjempa mot mellom andre Kvinnherad om batterifabrikk. Paret har leilegheit i hovudstaden, medan Tvedt har pendla heim til Rogaland og Stenseng til Gudbrandsdalen der ho kjem frå.

Saka held fram under.

Nyleg melde Tvedt flytting til Gudbrandsdalen. Heile sommarferiar kan han bruka på Utåker. Stenseng, som kjem frå Innlandet, har fått sansen for livet ved sjøen.

– Eg er jo ikkje vane med båt og sjø. For meg er dette eksotisk og utruleg vakkert. Her er det stille og roleg, og mange koselege naboar. Eg trivest veldig godt her, seier ho.

– Berre sjå ut her! Det er så mykje himmel, det er fjell, det er sjø. Ein må hugsa på at kinesarane stod i kø for å komma og sjå på dette, legg Tvedt til.

– Det beste er å ta morgonkaffien med ned hit og sitja heilt stille, så høyrer du nisene i fjorden som hoppar. Etterpå kan vi dra ut og setta nokre teiner, og så blir det krabbe på kvelden. Det er eit roleg og fint ferieliv, seier Stenseng.

– Privilegerte

Tvedt, som måtte gi idrettspresidentververt vidare til Berit Kjøll i 2019, har enno mange ballar i lufta. På Utåker skal han bygga ut hytta. Han er også på veg frå Kalberg Utvikling og over i vervet som leiar for Norsk Forbund for Utviklingshemmede. Den tidlegare landslagsspelaren i handball har to barn som begge er blinde. Noko som gjorde at han gjekk for ein karriere i politikken.

Frå 1999 til 2007 var han ordførar i Randaberg kommune. Frå 2007 til 2011 fylkesordførar i Rogaland.

– Vi er litt nomadar begge to. Ein blir veldig glad i hytta når ein ikkje har éin heim som vi tenker på som «heime», fortel Kjersti, som pendlar frå leilegheita i Oslo til hytta i Gudbrandsdalen.

– Å kunna reisa hit om somrane og opp i Jotunheimen om vinteren, og våren og hausten på begge plassar, gjer oss kjempeprivilegerte, seier Tom.

I Melkevik på Halsnøy og seinare på Jæren fekk ein ung Tvedt interesse for gardsarbeid. Han har alltid hatt ein draum om å bli bonde, fortel han. Mormora hans frå Høylandsbygd flytta til Bergen, der ho trefte mannen sin. Begge foreldra til Tvedt er bergensarar som seinare flytta til Randaberg på grunn av jobb, før Tom, den yngste av tre brør, blei fødd.

Frå 13-årsalderen var det handballen og jobbing som dreng som tok tida til Tvedt.

– Der! Sjå nisa, kjem det frå Tom i solstolen, midt i ein samtale om handballkarrieren.

– Så fekk eg to blinde barn og gjekk inn i politikken.

– Er det derfor du no skal leia NFU?

– Eg blir berre så jævlig forbanna over at folk ikkje få vera med på alt. Så svaret er ja.

– Det er vel derfor du blei politikar, Tom, kommenterer Kjersti.

– Det er heilt naturleg for meg at eg no skal jobba for dei, svarar han, og held fram:

– Eg har berre eitt mål, og det er at folk skal få like moglegheiter og bli respekterte. At dei skal få dei same rettane som vi andre tar for gitt. Foreldra til desse barna, har krav på det. At alle skal få vera med er særdeles viktig, og eg meiner vi har langt igjen til eit likestilt samfunn.

Saka held fram under.

– Utruleg heise

Både Tvedt og Stenseng har måtta stå i kvar sine mediestormar dei siste åra. Over ein lenger periode måtte Tvedt som idrettspresident svara for idrettstoppane sin pengebruk under eit enormt press frå media.

– Det var utruleg heise å stå i det. Det går eigentleg ikkje an å forklara, fordi det blei så massivt å måtta stå i spissen og ta ansvar for ting som andre hadde gjort, seier han i dag.

– Då er det ein fordel å bu saman. Det har vore røffe tider både for Tom og meg, men vi har tillitsverv begge to, og det kan vera eit uføreseieleg tilvære. Vi lever i den mølla der, begge er valde for korte periodar og er avhengige av tillit. Ein kan heller aldri skulda på pressa, kommenterer Kjersti.

– Det har vore greitt å ha kvarandre og lena seg på?

– Ja, vi har vore rådgjevarar for kvarandre. Det har vore veldig nyttig å kunna stilla kritiske spørsmål for å få den andre litt på offensiven igjen, seier Kjersti.

Ho måtte sjølv ut i media gong på gong og svara på spørsmål om kulturen i Arbeidarpartiet etter den såkalla Bar Vulkan-saka som kom etter «Me too»-rørsla. Rørsla som førte til ei rekke varsel mot maktpersonar i samfunnet.

– Media i Norge er stort sett veldig skikkelege, og leverer kritisk journalistikk på høgt nivå, men så er det enkeltjournalistar og av og til enkeltmedium som trakkar over grensa, fortel Kjersti, og held fram:

– Ein blir litt forsvarsluas i møte med ei historie som ikkje er sann. Men slik er det i tillitsverv. Det kjem ting på di vakt som er vanskeleg. Så kan ein kanskje seia at du ikkje er skuld i det sjølv eller at ein skulle ønska ein slapp, men eg trur alle i leiarposisjonar opplever slike tilfelle i løpet av livet. Då må du ta ansvar og handtera det, sjølv om det er vanskeleg og til tider kan følast urettferdig.

– Tidlegare i livet opplevde eg alltid at det kom ein korreksjon hos eit anna medium, og at det var meir nyansar. Som idrettspresident blei alt som kunne tolkast gale, tolka gale. Du mistar deg sjølv. Du blir rett og slett makteslaus, seier Tom.

– Viss nokon ønsker å laga eit bilde av deg som ikkje er sant, så er det ikkje så vanskeleg. Og det er ikkje enkelt å forsvara seg mot. Ein har eit mykje meir svart/kvitt mediebilde i dag, noko som gjer at vi alle blir meir populistar når vi skal nå ut med bodskapa våre, kommenterer Kjersti.

Saka held fram under.

Tvedt skulle gjerne ha vore utan alt bråket og dei mange tusen negative oppslaga.

– Det gjer noko med deg, men eg er fornøgd med resultata i perioden som idrettspresident. Dei kan ingen ta oss på. Eg visste eg kom til tapa då eg stilte til attval, men for meg var det viktig å berre stå heilt ut. Å sjå alle i augo som sat i salen på Idrettstinget, dei som hadde meint mykje og gjort mykje, men som eigentleg berre hadde flykta og gøymt seg då det small. Å halda den siste talen var viktig for meg, og eg stortreivst med å vera idrettspresident.

Den no 53 år gamle karen med røter i Melkevik fortel at han er ekstra stolt over rekordfangsten av OL-medaljar i tida hans som president. Men det han er mest glad for, er at Special Olympics blei innlemma i Idrettsforbundet i 2015.

Ap for distrikta?

Stenseng, som sjølv jobba med ungdoms-OL i 2014, har nokre travle månadar i vente. Jobben hennar som partisekretær er å sørgja for at partiorganisasjonen sine hjul går rundt, at heile medlemsorganisasjonen er involvert i politikkutvikling, strategi og valkamp.

46-åringen trur Jonas Gahr Støre blir ny statsminister etter åtte år med borgarleg regjering.

– Eg er optimist. Det ser bra ut på meiningsmålingane etter mykje motbakke. Det har losna litt, og eg trur mange er leie høgrepolitikken no. Vi jobbar knallhardt for å bli større og få eit raudgrønt fleirtal til hausten. Eg kan ikkje seia at eg er sikker på valsiger, det er jo veldig små marginar.

– Kvifor bør folk i distrikta stemma Ap i år?

– Det skal vera like godt å bu i heile landet, anten det handlar om barnehage, skule, arbeidsplassar eller helsetilbod. Det er noko av det vi har klart å bygga tillit på den siste tida. Folk ser at Ap har lytta til dei, og til den motstanden som har vore mot sentralisering. Medan Sp har preika mykje om misnøya, har vi prøvd å fokusera på kva dei politiske løysingane er. Vi er blitt endå tydlegare enn før i distriktspolitikken vår. Uansett kor ein bur, skal ein oppleva at samfunnet stiller opp og at ein har moglegheiter.

Stenseng er bekymra for arbeidsløysa og korleis samfunnet vil sjå ut etter pandemien.

– Vi veit veldig godt at det ikkje berre er barnehageplass som er avgjerande for kor ein bur, men jobb. Det å utvikla industrien og næringslivet vårt, og ha ein mykje meir offensiv stat som ikkje tenker at det er dei store kommersielle som skal klara seg, er viktig. Ein må utvikla heile landet.

Politikaren frå Vinstra snakkar vidare om industrien på Stord, i Kvinnherad og Hardanger. Ho vil ikkje høyra om avvikling av oljenæringa eller verftsindustri.

– Det er her vi må satsa. Vi har ein kjempemoglegheit til å driva teknologiutvikling gjennom å gjera industrien grøn. Det er her du har kompetansen og fagfolka, som ein treng i framtida. Det er her ein har naturressursane og vasskrafta.

Saka held fram under.

OL på Vestlandet?

Medan Stenseng har fullt fokus på valkampen, er sambuar Tvedt som nemnd i ein overgangsfase frå jobben som dagleg leiar i Kalberg Utvikling til styrevervet i Norsk Forbund for Utviklingshemmede. Men han har endå ein ball i lufta: OL på Vestlandet.

Han er nemleg hyra inn av Idrettens Olympiade som jobbar for å få eit vinter-OL hit.

– Det er like sannsynleg som å arrangera OL kor som helst elles i verda. Vi er ein heilt unik posisjon når det gjeld anlegg her i vest. Planen vår er å bygga anlegga vidare og arrangera mindre arrangement først for å få erfaring, fortel han.

– No har vi òg fått til noko som ingen andre har klart, å samla Rogaland, Hordaland, Sogn og Fjordane og Møre og Romsdal, seier Tvedt.

Idrettens Olympiade er eigd av Voss Idrottsråd, Idrettsrådet i Bergen og Vestland idrettskrets. No kjem altså idrettskretsane i Rogaland og Møre og Romsdalen inn på eigarsida.

– Eg har ein draum, og det er å arrangera paralympiske leikar og OL på Vestlandet, og vera den første som ikkje sløkkjer elden imellom. Eg har trua på store arrangement. Skal vi spela og delta, må vi av og til også bretta opp erma og arrangera. Special Olympics skal også til Norge. Det skal hit. Som leiar i NFU, er det eit hovudmål eg har sett meg. Det er eit arrangement med over 1.000 deltakarar, fleire enn på Lillehammer-OL.

Dei paralympiske leikar er for utøvarar med fysisk funksjonshemjing, medan «Special Olympics» er for utøvarar med utviklingshemming.

– Noko eg tenker mykje på

Fritida til paret ved den idylliske sjøeigedomen i Kvinnherad, går stort sett med til ulike småprosjekt, men Tvedt har også rokke å visa sambuaren kva storområdet har å by på.

– Vi er mest i båt om somrane. Tom skryt også av Ulvanosa og andre fjellturar her. Når eg kjem frå fjellet, likar eg best å vera med sjøen. Vi har også vore på Fjelberg, Sæbøvikfestivalen, Skånevik Bluesfestival, til Tysnes og på konsertar i Baroniet, smiler Kjersti.

– Det er mange perler her ute. Ein blir liksom aldri heilt ferdig med å oppdaga nye. Det er tusen ting å sjå og oppleva, legg ho til.

Saka held fram under.

Tom blir nostalgisk når vi kjem innpå alle barndomsminna og somrane i Melkevik igjen. Han fortel om alt frå høying, til dyr og fisking.

– Vi var 20 ungar, og alle var der. Det var eit einaste stor fellesskap. Mine beste minne er kanskje frå då vi låg på kaien med heilt blank sjø og kikka på all fisken. Då vi kom heim til mamma etter å ha fiska, takka ho fint. Seinare har ho fortalt at ho gjekk bak løa og grov den ned, ler han.

Han fortel om kampen om dei beste seta i båten til familien, eller om å få sitja framme med sjåføren i dei gamle HSD-bussane då søskena reiste til Kvinnherad. Ein kamp han stort sett tapte mot dei eldre brørne. Også på fjorden var det HSD (Hardanger Sunnhordlandske Dampskipsselskap) som regjerte den gong, og alle minna sit sterkt igjen.

– Om nokon der ute har HSD-servise, er eg interessert! ler Tvedt.

– Er det noko eg har gløymt å spørja om, Tom?

– Ja, det éin ting. Det er noko eg tenker mykje på. Mormor sine tre brør som ofra liva sine under 2. verdskrig. Ein av dei, Olav Melkevik, kom aldri heim. I dag står det ein bauta av han i Høylandsbygd. Dei sa ingenting – forsvann berre på kvelden. Det er noko eg er stolt av. Dei kom herifrå, og var søner og døtrer av gardsbrukarar. Dei segla i fjordane her og over til Skottland. Sånn når vi snakkar om fridom og slikt. Dei var nokre skikkelege tøffingar, avsluttar han.